CSS Menu Expand Css3Menu.com

کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم

قالب فارسی
بنر 7

کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم

منوها بازشونده هستند، کلیک کنید!
کیمیا

سلام
۱. کیمیا -از سال ۱۳۸۴ تا حالا- دیگر تبدیل به مرجعی شده برای تمام کارهایی که در دنیای مجازی و بعضا غیرمجازی انجام می‌دهم که خیلی هم زیاد است. اگر فقط برای خواندن چرندیات بنده اینجا آمده‌اید، یا دست‌نوشته‌ها را از منوی وبلاگ ببینید یا به این آدرس سر بزنید: ndoustali.blog.ir
۲. اگر دنبال چیز خاصی آمده‌اید، از قسمت موضوعات استفاده کنید؛ ضمنا از منوی آبشاری و مخصوصا کلمات کلیدی یا همان تگ‌ها هم غافل نشوید. برای دسترسی به نام شاعران و دسته‌بندی اشعار آیینی از زیرمنوی به بهانه‌ی شعر استفاده کنید.
۳. وجود شعر از شاعران مختلف در کیمیا -چه آیینی و چه غیر آن- لزوما به معنای تایید محتوا یا -احتمالا- گرایش فکری خاص شاعر نیست. اینجا در واقع دفتر شعر من است. سعی می‌کنم هر شعری که می‌خوانم را در آن ثبت کنم. در واقع این‌ها انتخاب‌های بنده نیست، فقط اشعاری است که می‌خوانم. سعیم بر این است که حتی‌المقدور شعرهایی که شاعرش ناشناس است را ثبت نکنم.
۴. اگر علاقه دارید شعرتان در کیمیا ثبت شود، بنده با افتخار در خدمتم؛ اثرتان را یا یک قطعه عکس از خودتان -جسارتا با حفظ شئونات- در اندازه‌ی ۱۵۰ در ۴۰۰ پیکسل به ایمیل kimia514@gmail.com یا آی‌دی تلگرامی @naser_doustali ارسال کنید.
فعلا همین
یاعلی

بخش‌های ویژه
می‌خواهم کمک کنم
به کیمیا چه امتیازی می‌دهید؟
آخرین نظرات
  • ۳۰ مرداد ۹۸، ۱۳:۱۵ - ارام
ترجمه‌ی کیمیا به دیگر زبان‌ها
لوگوها
امکانات
filesell

 محمدجواد غفورزاده؛ شفق

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 

سال‌ها پیش در این شهر، درختی بودم

یادگار کهن از دوره‌ی سختی بودم

هرگز از همهمه‌ی باد نمی‌لرزیدم

سایه‌پرودِ چه اقبال و چه بختی بودم

 

به برومندیِ من بود درختی کم‌تر

رشد می‌کردم و می‌شد تنه‌ام محکم‌تر

 

من به آینده‌ی خود روشن و خوش‌بین بودم

باغ را آینه‌ای سبز به‌ آیین بودم

روزها تشنه‌ی هم‌صحبتیِ با خورشید

همه‌شب هم‌نفسِ زهره و پروین بودم

 

ریشه در قلب زمین داشتم و سر به فلک

برگ‌هایم گلِ تسبیح به لب، مثل ملَک

 

...ناگهان پیک خزان آمد و باد سردی

باغ شد صحنه‌ی طوفان بیابان‌گردی

در همان حال که احساس خطر می‌کردم،

نرم و آهسته ولی با تبر آمد مردی

 

تا به خود آمدم، از ریشه جدا کرد مرا

ضربه‌هایش متوجّه به خدا کرد مرا

 

حالتی رفت که صد بار خدایا کردم

از خدا عاقبت خیر تمنّا کردم

گر چه از زخمِ تبر روی زمین افتادم

آسمان‌سِیر شدم، مرتبه پیدا کردم

 

از من سوخته‌دل بال و پری ساخته شد

کم‌کم از چوب من، آن‌روز دری ساخته شد

 

تا نگهبان سراپرده‌ی ماهم کردند،

هر چه «در» بود در آن کوچه، نگاهم کردند

از همان روز که سیمای علی را دیدم

همه‌شب تا به سحر چشم به‌راهم کردند

 

مثل خود تشنه‌ی سیراب نمی‌دیدم من

این سعادت را در خواب نمی‌دیدم من

 

بارها شاهد رُخسار پیمبر بودم

مَحرم روز و شبِ ساقی کوثر بودم

تا علی پنجه به این حلقه‌ی در می‌افکند

به‌خدا از همه‌ی پنجره‌ها سر بودم

 

دست‌های دو جگر‌گوشه که نازم می‌کرد،

غرق در زمزمه و راز و نیازم می‌کرد

 

به سرافرازی من نیست دری روی زمین

متبرّک شدم از بال و پر روح‌الامین

سایه‌ی وحی و نبوت به سرم بوده مدام

به‌خدا عاقبت خیر، همین است همین

 

هر زمانی که روی پاشنه می‌چرخیدم

جلوه‌ی روشنی از نور خدا می‌دیدم

 

از کنار در، اگر  فاطمه می‌کرد عبور

موج می‌زد به دلم آینه در آینه، نور

سبزپوشان فلَک، پشت سرش می‌گفتند

«قل هو‌الله احد»، چشم بد از روی تو دور

 

سوره‌ی کوثری و جلوه‌ی طاها داری

«آن چه خوبان همه دارند، تو تنها داری»

 

دیدم از روزنِ در، جلوه‌ی احساسش را

دست پرآبله و گردش دستاسش را

دیده‌ام در چمن سبز ولایت، هر روز

عطر اَنفاس بهشتی و گل یاسش را

 

زیر آن سقف گِلین، عرش فرود آمده بود

روح، همراه ملائک به درود آمده بود

 

هر گرفتار غمی، ‌حلقه بر این در می‌زد

هر که از پای می‌افتاد به من سر می‌زد

آیه‌ی روشن تطهیر در این کوچه، مدام

شانه در شانه‌ی جبریلِ امین پر می‌زد

 

یک طرف شاهد نجوای یتیمان بودم

یک طرف محو شکوفایی ایمان بودم

 

من ندانستم از اوّل، که خطر در راه ‌است

عمر این دل‌خوشی زودگذر کوتاه ‌است

دارد این روز مبارک، شب هجران در پی

شب تنهایی ریحان رسول‌الله ‌است

 

مانده بودم که چرا آینه را آه گرفت؟

یا پس از هجرت خورشید، چرا ماه گرفت؟

 

رفت پیغمبر و دیدم که ورق برگشته

مانده از باغ نبوت، گلِ پرپر‌گشته

مَهبط وحی جدا گرید و، جبریل جدا

مسجد و منبر و محراب و حرم، سرگشته

 

هست در آینه‌ی باغ خزان‌دیده، ملال

نیست هنگام اذان، صوت دل‌انگیز بلال

 

همه حیرت‌زده، افروختنم را دیدند

دیده بر صحن حرم دوختنم را دیدند

بی‌وفایان همه، آن‌روز تماشا کردند

از خدا بی‌خبران سوختنم را دیدند

 

سوختم تا مگر از آتش بیداد و حسد،

چشم‌زخمی ‌به جگر گوشه‌ی یاسین نرسد

 

هیچ آتش به جهان این همه جان‌سوز نشد

شعله این‌قدر، فراگیر و جهان‌سوز نشد

جگرم سوخت، ولی در عجبم از شهری،

که دل‌افسرده از این داغ توان‌سوز نشد

 

آه از این شعله که خاموش نگردد هرگز

داغ این باغ، فراموش نگردد هرگز

 

سوخت در آتشِ بیداد رگ و ریشه و پوست

پشت در این علی است و همه‌ی هستی اوست

یادم از غفلت خویش آمد و با خود گفتم

حیف آن روز به نجّار نگفتم، ای دوست:

 

تو که در قامت من صبر و رضا را دیدی،

بر سر و سینه‌ی من میخ چرا کوبیدی؟

 

همه رفتند و به جا ماند درِ سوخته‌ای

دفتری خاطره از آتشِ افروخته‌ای

سال‌ها طی شد از آن واقعه‌ی تلخ و، هنوز

هست در کوچه‌ی ما چشمِ به در دوخته‌ای

 

تا بگویند در این خانه کسی می‌آید

«مژده، ای دل که مسیحا نفسی می‌آید»

 

محمدجواد غفورزاده (شفق)

 

 

* منبع: سایت شعر هیئت

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
مهم! با توجه به اینکه امکان پاسخ به نظرات خصوصی وجود ندارد لذا در صورت تمایل برای دریافت پاسخ، نظر خود را به صورت خصوصی ارسال نفرمایید. با تشکر!
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی








هدایت به بالای صفحه

تصویر ثابت