حال و هوای کربلا در حال من پیدا بود؛ حضرت زینب (س)؛ جواد حیدری :: کیمیا

کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم


کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم

تاریخ امروز
کیمیا

سلام
۱. کیمیا -از سال ۱۳۸۴ تا حالا- دیگر تبدیل به مرجعی شده برای تمام کارهایی که در دنیای مجازی و بعضا غیرمجازی انجام می‌دهم که خیلی هم زیاد است. امیدوارم روز به روز بیشتر شود به همراه برکت.
۲. اگر دنبال چیز خاصی آمده‌اید، از قسمت موضوعات استفاده کنید؛ ضمنا از کلمات کلیدی یا همان تگ‌ها هم غافل نشوید. برای دسترسی به نام شاعران و دسته‌بندی اشعار آیینی از منوی بالای صفحه استفاده کنید.
۳. وجود شعر از شاعران مختلف در کیمیا -چه آیینی و چه غیر آن- لزوما به معنای تایید محتوا یا -احتمالا- گرایش فکری خاص شاعر نیست. اینجا در واقع دفتر شعر من است. سعی می‌کنم هر شعری که می‌خوانم را در آن ثبت کنم. در واقع این‌ها انتخاب‌های بنده نیست، فقط اشعاری است که می‌خوانم. سعیم بر این است که حتی‌المقدور شعرهایی که شاعرش ناشناس است را ثبت نکنم.
۴. اگر علاقه دارید شعرتان در کیمیا ثبت شود، بنده با افتخار در خدمتم؛ اثرتان را یا یک قطعه عکس از خودتان -جسارتا با حفظ شئونات- در اندازه‌ی ۱۵۰ در ۴۰۰ پیکسل به ایمیل kimia514@gmail.com یا آی‌دی تلگرامی @naser_doustali ارسال کنید.
فعلا همین
یاعلی

حمایت می‌کنیم
دنبال چی می‌گردید؟
پیگیر کیمیا باشید
بخش‌های ویژه
نیت کنید و هم بزنید
به کیمیا چه امتیازی می‌دهید؟
آخرین نظرات
  • ۸ آذر ۹۹، ۱۰:۰۶ - ناصر دوستعلی
    احسنت :)
  • ۸ آذر ۹۹، ۱۰:۰۵ - ناصر دوستعلی
    خوندین
  • ۱۱ آبان ۹۹، ۲۲:۴۷ - محمد مسلم نژاد
    موافقم
کپی‌رایت

 جواد حیدری

بسم الله الرحمن الرحیم

 

حال و هوای کربلا در حال من پیدا بود

هر کس حسینی می‌شود با نام من شیدا شود

 

من زینبم دخت علی آئینه‌ی زهرا منم

پیغمبر پیغمبران مجموعه‌ی غم‌ها منم

 

من چشم خود وا کرده‌ام از ابتدا سوی بلا

از بهر اهل دل رسد از نام من بوی بلا

 

گرچه نی‌ام از چهارده معصوم امّا اطهرم

از بعد آنان از همه پیمغبران هم برترم

 

شاگرد درس عصمت زهرای اطهر بوده‌ام

آئینه‌ی جمع فضائل بهر حیدر بوده‌ام

 

داغ پیمبر دیده‌ام و از داغ او دل‌خون شدم

همراه اشک مادرم گریان شدم محزون شدم

 

دیدم تنش روی زمین مانده است و امت غافلند

تا این‌که غصب حق کنند از پیروان باطلند

 

دیدم به سمت اهل نار افتاده هیزم‌های کین

دیدم زبانه می‌کشد آتش به روی باب دین

 

همراه مادر بوده‌ام با او در آتش آمدم

از بهر حفظ مادرم خود را به آتش می‌زدم

 

مادر برای حفظ دین می‌سوخت بین شعله‌ها

درس فداکاری به من آموخت بین شعله‌ها

 

با چشم خود دیدم چسان فضه مددکاری نمود

یک دُرِ خون‌آلوده را از زیر دست و پا ربود

 

دیدم که مادر پشت در افتاده پرپر می‌زند

گر چه میان خون بود فریاد حیدر می‌زند

 

با صورت نیلی‌شده با پهلویِ غرقه به خون

با سینه‌ای زخمی‌شده از باب خانه زد برون

 

دامان بابا را گرفت اما عدو نامرد بود

سنگینی تیغ و غلاف از دست او طاقت ربود

 

دستش ز کار افتد و شد در کوچه‌ها نقش زمین

از این زمین‌خوردن شده حیدر امیرالمومنین

 

خلّوُ ابْنُ عمّی ناله‌اش در لحظه‌ای دشوار بود

تنها در آن‌جا مادرم با حیدر کرار بود

 

گفتا اگر نفرین کنم بر پا قیامت می‌شود

جانم فدای ماندن امر امامت می‌شود

 

بابای من پیغام داد ای دخت طاها صبر کن

جان علی نفرین مکن با ظلم اعدا صبر کن

 

آری دو صد کرب و بلا من در مدینه دیده‌ام

من ریشه‌ی هر زخم را در زخم سینه دیده‌ام

 

در کوفه رفتم صورتی غرقاب خون شد قاتلم

دیدم سر بشکسته‌ی بابا و پر خون شد دلم

 

دیدم که او را مثل مادر نیمه‌ی شب می‌برند

مولای عالم را غریب از پیش زینب می‌برند

 

از بعد او دیدم حسن رزمش شده زخم زبان

نی از عدو محنت کشید او زخم دید از شیعیان

 

در خانه‌اش ایمن نبود بیرون خانه جا نداشت

یک پا رکاب و هم‌نفس سوگند بر زهرا نداشت

 

گر چه دلش از کودکی پر آتش و صد پاره بود

اما چه گویم زهر کین چه با گل زهرا نمود

 

گفت  بیا ای خواهرم طشتی بیاور در برم

پاره‌جگرها را ببین این‌هاست نذر مادرم

 

با لخته‌های خون او من انس دارم ای خدا

از غصه‌ی تشییع او من بی‌قرارم ای خدا

 

عباس آن روح ادب با من نگفت آخر چه شد

با من نگفت از تیر کین تابوت با پیکر چه شد

 

من در تمام دردها بسیار کردم شور و شین

اما دلم خوش بود دارم دل‌بری مثل حسین

 

این دل‌خوشی را عاقبت دست خدا از من گرفت

دار و ندار و هستی‌ام را کربلا از من گرفت

 

بعد علی‌اکبر که شد صدپاره جسم اطهرش

دیدم به زیر سم اسب افتاده قاسم پیکرش

 

دیدم علمدار حسین مشکش تهی از آب شد

تا تیر بر چشمش نشست چشم فلک بی‌تاب شد

 

دیدم علم افتاده و بشکسته پشت دلبرم

دیدم پس از سقا شده غارت تمامی حرم

 

دیدم سه‌شعبه تیر را اندر کمان حرمله

دیدم گلوی کودکی گشته نشان حرمله

 

من در وداع آخرین دادم به دست دلبرم

پیراهن کهنه که بود از دست‌باف مادرم

 

لب‌های او خشکیده و پیشانی‌اش بشکسته بود

در قتلگاه دیدم عدو بر سینه‌اش بنشسته بود

 

دیدم اشاره می‌کند برگرد زینب در حرم

جان می‌دهی گر بنگری در پنجه‌ای موی سرم

 

من از حرم تا قتلگاه سعی و صفایی کرده‌ام

بعد از حسین در کربلا بالله خدایی کرده‌ام

 

شام غریبان دیده‌ام بازار کوفه دیده‌ام

از دیدن راس حسین بر نیزه‌ها رنجیده‌ام

 

آن‌چه مرا بی‌صبر کرد بزم شراب شام بود

آن‌جا که باشد مقتلم کنج خراب شام بود

 

جواد حیدری

از وبلاگ حسینیه

 

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

هدایت به بالای صفحه