CSS Menu Expand Css3Menu.com

کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم


کیمیا

دغدغه‌هایی از جنس دین، فرهنگ، ادبیات و شاید هم کمی علم

تاریخ امروز
کیمیا

سلام
۱. کیمیا -از سال ۱۳۸۴ تا حالا- دیگر تبدیل به مرجعی شده برای تمام کارهایی که در دنیای مجازی و بعضا غیرمجازی انجام می‌دهم که خیلی هم زیاد است. اگر فقط برای خواندن چرندیات بنده اینجا آمده‌اید، یا دست‌نوشته‌ها را از منوی وبلاگ ببینید یا به این آدرس سر بزنید: ndoustali.blog.ir
۲. اگر دنبال چیز خاصی آمده‌اید، از قسمت موضوعات استفاده کنید؛ ضمنا از منوی آبشاری و مخصوصا کلمات کلیدی یا همان تگ‌ها هم غافل نشوید. برای دسترسی به نام شاعران و دسته‌بندی اشعار آیینی از زیرمنوی به بهانه‌ی شعر استفاده کنید.
۳. وجود شعر از شاعران مختلف در کیمیا -چه آیینی و چه غیر آن- لزوما به معنای تایید محتوا یا -احتمالا- گرایش فکری خاص شاعر نیست. اینجا در واقع دفتر شعر من است. سعی می‌کنم هر شعری که می‌خوانم را در آن ثبت کنم. در واقع این‌ها انتخاب‌های بنده نیست، فقط اشعاری است که می‌خوانم. سعیم بر این است که حتی‌المقدور شعرهایی که شاعرش ناشناس است را ثبت نکنم.
۴. اگر علاقه دارید شعرتان در کیمیا ثبت شود، بنده با افتخار در خدمتم؛ اثرتان را یا یک قطعه عکس از خودتان -جسارتا با حفظ شئونات- در اندازه‌ی ۱۵۰ در ۴۰۰ پیکسل به ایمیل kimia514@gmail.com یا آی‌دی تلگرامی @naser_doustali ارسال کنید.
فعلا همین
یاعلی

لوگوها
دنبال چی می‌گردید؟
پیگیر کیمیا باشید
بخش‌های ویژه
می‌خواهم کمک کنم
به کیمیا چه امتیازی می‌دهید؟
آخرین نظرات
امکانات
مجوز کرییتیو کامنز
محتوای کیمیا توسط ناصر دوستعلی تحت مجوز Creative Commons ارجاع-غیرتجاری-انتشار یکسان 4.0 بین‌المللی قرار دارد.

مجمع البیان: سوره‌ی فاتحة الکتاب، آیات ۱ تا ۷؛ قسمت ۱ مجمع البیان: سوره‌ی فاتحة الکتاب، آیات ۱ تا ۷؛ قسمت ۱

سه شنبه, ۳ ارديبهشت ۱۳۹۸، ۰۶:۰۰ ق.ظ

[سوره الفاتحة (۱): آیات ۱ تا ۷]

بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِیمِ (۱) اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِینَ (۲) اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِیمِ (۳) مٰالِکِ یَوْمِ اَلدِّینِ (۴) إِیّٰاکَ نَعْبُدُ وَ إِیّٰاکَ نَسْتَعِینُ (۵) اِهْدِنَا اَلصِّرٰاطَ اَلْمُسْتَقِیمَ (۶) صِرٰاطَ اَلَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ اَلْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ اَلضّٰالِّینَ (۷)

 

[ترجمه]

ستایش خدای را که پروردگار جهانیان.

دارای رحمت همگانی و خاص.

فرمان‌روای روز جزا است.

(خدایا) تنها تو را می‌پرستیم و از تو یاری می‌خواهیم ما را به راه راست هدایت فرما.

راه کسانی که بر آن‌ها نعمت دادی نه کسانی که مورد خشم شده‌اند و نه گمراهان.

 

شرح لغات این سوره:

حمد: با مدح و شکر معنایی نزدیک به هم دارند و کلمات «ذمّ» و «هجا» و «کفران» در مقابل حمد و مدح و شکر می‌باشند، در حمد لازم نشده است که در برابر نعمت باشد ولی شکر حتماً در مقابل نعمت و نیکی است.

رب: پروردگار، برای این کلمه چند معنی گفته شده است از این قرار:

۱- بزرگ و فرمانبردار

۲- مالک (دارنده)، همان‌طور که رسول اکرم به مردی فرمود:

«أ ربّ غنم ام رب إبل» آیا تو صاحب گوسفندی یا صاحب شتر؟ جواب داد: هر چه خدا دهد زیاد می‌کنیم و لذّت می‌بریم.

۳- اختیاردار.

۴- پرورش‌دهنده.

۵- اصلاح‌گر

کلمه‌ی رب به طور مطلق فقط در مورد خدا به کار می‌رود و در مورد اشخاص دیگر با اضافه استعمال می‌شود مانند «رَبُّ الدّار» (مالک خانه)

عالمین: جمع عالم و خود کلمه‌ی عالم، جمعیت که از جنس لفظ خود مفرد ندارد و به گروهی از صاحبان عقل گفته می‌شود. ولی در استعمال مردم، عالم به معنای همه‌ی موجودات است اعم از جاندار و بی‌جان، انسان و یا انواع دیگر و آیه‌ی کریمه‌ی:

«وَ مٰا رَبُّ الْعٰالَمِینَ قٰالَ رَبُّ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ»(۱) (پروردگار جهانیان چیست؟ گفت: پروردگار آسمان‌ها و زمین...) به همین معنای کلی است.

ملک یا مالک: ملک به معنای پادشاه و مالک کسی که توانایی و حق تصرف در مالش را به هر صورتی که بخواهد دارد و کسی نمی‌تواند از او جلوگیری نماید.

یوم الدین: یوم روز، و دین به چند معنا آمده است:

۱- جزا و پاداش.

۲- حساب

۳- طاعت و پیروی

ولی در این‌جا به معنای پاداش و حساب است به قرینه‌ی آیات کریمه‌ی «اَلْیَوْمَ تُجْزیٰ کُلُّ نَفْسٍ بِمٰا کَسَبَتْ»(۲) (امروز هر کسی را هر چه کرد جزا دهد) و «اَلْیَوْمَ تُجْزَوْنَ مٰا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»(۳) (امروز به آنچه کردید جزا و پاداش داده می‌شوید).

نعبد: می‌پرستیم. عبادت در لغت ذلت و خواری و «طریق معبّد» یعنی راهی که در اثر رفت و آمد زیاد کوبیده شده است و به بنده و برده «عبد» می‌گویند از نظر ذلت و رام‌بودنش در برابر صاحب و مالکش.

نستعین: از تو کمک می‌خواهیم؛ استعانت،کمک‌خواستن.

اهدنا: هدایت کن ما را؛ هدایت در لغت ارشاد و راهنمایی است و کسی که جلوی مردم افتاده، آنان را راهنمایی می‌کند «هادی» و راهنما می‌گویند.

صراط: راه واضح و واسع.

مغضوب علیهم: کسانی که بر آنان خشم و غضب شده است. از غضب که در اصل به معنای سختی و شدت می‌باشد و لذا به سنگ سخت «غضبة» می‌گویند.

الضالین: گمراهان؛ اصل «ضلال» به معنای «هلاک» است مانند آیات کریمه‌ی:

«إِذٰا ضَلَلْنٰا فِی الْأَرْضِ» یعنی وقتی در زمین هلاک شویم و «أَضَلَّ أَعْمٰالَهُمْ» یعنی اعمال آن‌ها را نابود و هلاک کرد.

و گمراهی در دین دوری و رفتن از حق است.

 

پی‌نوشت‌ها:

(۱) آیه ۲۳-۲۴ از سوره شعرا

(۲) آیه ۱۷ از سوره غافر

(۳) آیه ۷ از سوره تحریم

 

* منبع: تفسیر مجمع البیان، فضل بن حسن طبرسی، جلد ۱، صفات ۴۱ و ۴۲

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی


هدایت به بالای صفحه